Miesiąc: lipiec 2018

Moda na piękne i zadbane włosy nie przemija, dlatego temat ich pielęgnacji pozostaje zawsze aktualny. Wiele kobiet marzy o błyszczących, gęstych i długich włosach, gdyż często są one uznawane za jeden z symboli kobiecości. Istnieje sporo metod przyspieszających ich wzrost, jednak trzeba wykazać się przy tym sporą cierpliwością i konsekwencją w działaniu. Poznajcie najlepsze naturalne metody stymulujące porost włosów.

• Co ma wpływ na porost włosów?
• Jak wspomóc włosy od zewnątrz?
• Domowe sposoby na porost włosów
• Przyśpieszanie wzrostu włosów od wewnątrz

Co ma wpływ na porost włosów?

Aby znaleźć sposób na przyśpieszenie porostu włosów, należy najpierw zastanowić się co jest powodem tego, że aktualnie rosną zbyt wolno. Przyczyn takiego stanu rzeczy może być kilka, m.in. ich łamliwość, czy wypadanie. Ogromny wpływ na to ma nasza dieta, dlatego chcąc mieć zdrowe i piękne włosy musimy zacząć od podstaw, a więc analizy swojego jadłospisu pod kątem ilości spożywanych przez nas warzyw, owoców oraz innych zdrowych produktów.

Bardzo duże znaczenie ma także odpowiedni poziom witamin w naszym organizmie, dlatego warto w razie jakichś niepokojących sygnałów udać się do lekarza i poprosić o skierowanie na odpowiednie badania. Niedobory witamin z grupy B, cynku, żelaza czy biotyny mogą bezpośrednio wpływać na kondycję włosów i spowalniać ich wzrost. Regularna kontrola poziomu tych składników pozwala szybko zareagować i uzupełnić braki.

Dodatkowo na tempo wzrostu włosów wpływa także ich mechaniczne uszkadzanie poprzez nadmierne rozjaśnianie, częste prostowanie wysoką temperaturą czy stosowanie agresywnych kosmetyków zawierających siarczany i silikony. Włosy osłabione chemicznie łamią się na końcach, przez co wydaje się, że nie rosną, choć w rzeczywistości ich tempo wzrostu pozostaje niezmienione.

Jak wspomóc włosy od zewnątrz?

Poprawić kondycję włosów oraz przyśpieszyć ich porost można na wiele różnych sposobów, bardzo popularne są wszelkiego rodzaju wcierki, odżywki oraz maseczki. Oczywiście nie każdy specyfik będzie się nadawał do każdego rodzaju włosów, same musimy ocenić, czy coś naszym włosom służy czy nie.

W drogeriach i aptekach dostępnych jest wiele środków, które stymulują wzrost nowych włosów, a także wzmacniają pozostałe. Ich ceny są bardzo zróżnicowane, jednak warto zwracać uwagę na ich skład. Wiele osób twierdzi, że znacznie lepszy efekt można uzyskać stosując naturalne składniki niż chemiczne, które bardzo często znajdują się w gotowych kosmetykach, nawet znanych i uznanych marek.

Coraz więcej osób decyduje się w związku z tym na samodzielne przygotowywanie kosmetyków w domu, co z reguły jest znacznie tańszym rozwiązaniem, a do tego nie wymaga wcale zbyt wiele wysiłku. Domowe preparaty pozwalają mieć pełną kontrolę nad składem i dostosować recepturę do indywidualnych potrzeb włosów – czy to suchych, przetłuszczających się, czy osłabionych.

Regularne stosowanie naturalnych maseczek i wcierek może przynieść widoczne rezultaty już po kilku tygodniach, pod warunkiem systematyczności. Warto pamiętać, że włosy rosną średnio 1–1,5 cm miesięcznie, dlatego efekty terapii trzeba obserwować w dłuższej perspektywie czasowej.

Domowe sposoby na porost włosów

Wcierki stymulujące mieszki włosowe

Zacznijmy od wcierek, które przede wszystkim wnikają w skórę głowy i odżywiają włosy od ich nasady. Jedną z najpopularniejszych jest wcierka z kozieradki, którą można przygotować dosłownie w kilka minut. Wystarczy kupić w sklepie zielarskim lub aptece nasiona kozieradki, jedną łyżeczkę zalać połową szklanki wrzącej wody i poczekać aż wystygnie. Następnie przecedzamy płyn i wlewamy go do buteleczki z atomizerem. Tak przygotowanym naparem spryskujemy włosy przy nasadzie i wmasowujemy płyn w skórę głowy.

Kozieradka działa pobudzająco na cebulki włosowe dzięki zawartości fitoestrogenów i białka roślinnego, które wspierają regenerację i wzmacniają strukturę włosa od wewnątrz. Regularne stosowanie wcierki – co najmniej 2–3 razy w tygodniu – może poprawić gęstość włosów i zmniejszyć ich wypadanie.

Płukanki wzmacniające i nabłyszczające

Innym, chętnie stosowanym przez płeć piękną sposobem są płukanki, które wykonuje się zaraz po umyciu włosów. Do tego celu możemy wykorzystać napar z pokrzywy, ocet jabłkowy lub piwo. Napar z pokrzywy wzmacnia cebulki włosowe i reguluje wydzielanie sebum, ocet jabłkowy zamyka łuski włosa i dodaje połysku, natomiast piwo dostarcza witamin z gruby B oraz drożdży odżywiających skórę głowy.

Warto pamiętać, że płukanki należy stosować na czyste, umyte włosy, a po ich nałożeniu nie trzeba spłukiwać ich wodą – wystarczy delikatnie wyciskać nadmiar i pozostawić do wyschnięcia. Dzięki temu substancje aktywne mają czas na wniknięcie w strukturę włosa i skórę głowy.

Maseczki odżywcze i regenerujące

Oprócz wcierek i płukanek warto raz w tygodniu stosować maseczki odżywcze wykonane z naturalnych składników takich jak żółtko jaja, miód, olej kokosowy czy awokado. Te domowe receptury dostarczają włosom niezbędnych kwasów tłuszczowych, witamin i minerałów, które wzmacniają ich strukturę i zapobiegają łamliwości.

Maseczkę najlepiej aplikować na długości i końcówki włosów, unikając skóry głowy (chyba że jest ona sucha i wymaga dodatkowego nawilżenia). Po nałożeniu warto owija włosy ciepłym ręcznikiem na 20–30 minut – ciepło pomaga substancjom aktywnym lepiej penetrować łuski włosa.

Przyśpieszanie wzrostu włosów od wewnątrz

Dieta bogata w składniki odżywcze

Oprócz zdrowej diety, można także zastosować dodatkowe „suplementy”, które bardzo pozytywnie wpływają na porost oraz kondycję włosów. Takim naturalnym środkiem są np. drożdże piekarskie. Wystarczy kupić kostkę drożdży, podzielić ją na 4 części i codziennie zalewać jedną część wrzątkiem lub gorącym mlekiem, a następnie wypijać.

Drożdże są źródłem wielu witamin z grupy B, a także minerałów, takich jak potas, żelazo, cynk, selen czy magnez. Te składniki odżywcze wspierają produkcję keratyny – białka budulcowego włosów – oraz poprawiają ukrwienie skóry głowy, co bezpośrednio przekłada się na tempo wzrostu włosów.

Nawodnienie organizmu

Często niedocenianym czynnikiem wpływającym na kondycję włosów jest odpowiednie nawodnienie organizmu. Picie minimum 1,5–2 litrów wody dziennie poprawia elastyczność włosów, zapobiega ich przesuszeniu i łamliwości. Woda transportuje również składniki odżywcze do mieszków włosowych, co wspiera ich prawidłowe funkcjonowanie.

Suplementacja witamin i minerałów

Jeśli dieta nie dostarcza wystarczającej ilości składników odżywczych, warto rozważyć suplementację. Szczególnie polecane są preparaty zawierające biotynę, kwas foliowy, cynk i żelazo. Przed rozpoczęciem suplementacji warto jednak skonsultować się z lekarzem lub dietetykiem, aby uniknąć przedawkowania i dostosować preparaty do indywidualnych potrzeb organizmu.

Regularne badania krwi pozwolą monitorować poziom witamin i minerałów, a w przypadku niedoborów – szybko je uzupełnić. Pamiętajmy, że efekty suplementacji widoczne są dopiero po kilku miesiącach systematycznego stosowania, dlatego cierpliwość i konsekwencja są tu niezbędne.

Skóra posiada cechy zakodowane genetycznie, ale nie są one niezmienne. Wpływ czynników zewnętrznych, nawyków pielęgnacyjnych czy diety sprawia, że pierwotny typ może ewoluować. Dlatego warto regularnie weryfikować stan skóry i dostosowywać do niego rutynę kosmetyczną.

• Rodzaje cery w podziale biologicznym
• Problemy skórowe wykraczające poza podstawowy podział
• Rozpoznanie typu cery w warunkach domowych
• Pielęgnacja dostosowana do charakteru skóry

Rodzaje cery w podziale biologicznym

Podstawowa klasyfikacja obejmuje cztery warianty skóry, przy czym u jednej osoby mogą współwystępować elementy dwóch kategorii. Na ostateczny obraz wpływają nie tylko uwarunkowania dziedziczne, ale też ekspozycja na UV, jakość powietrza, przyjmowane leki czy używane kosmetyki.

Cera tłusta

Nadprodukcja sebum powoduje charakterystyczny połysk, który występuje szczególnie w środkowej części twarzy. Grube ujścia gruczołów łojowych są wyraźnie widoczne, a zbyt obfite wydzielanie tłuszczu prowadzi do ich zatykania. W efekcie powstają zaskórniki, wykwity zapalne oraz zmiany trądzikowe, które mogą obejmować również górną część pleców i dekolt. Skóra tłusta jest zwykle grubsza i słabiej ukrwiona, co chroni przed rozszerzaniem się drobnych naczyń. Mocniejsza bariera naskórkowa zapewnia wyższą tolerancję na czynniki atmosferyczne i substancje chemiczne. Dodatkowo tekstura o większej zawartości lipidów spowalnia proces starzenia — zmarszczki mimiczne pojawiają się znacznie później niż w przypadku skór suchych.

Cera sucha

Niewystarczające wydzielanie sebum skutkuje matowym wyglądem, tendencją do łuszczenia się oraz utratą elastyczności. Pory są drobne i mało widoczne, zaskórniki należą do rzadkości. Cienki naskórek sprawia, że przez skórę prześwitują naczynia włosowate, nadając jej jasnoróżowy odcień. Reakcje na zimno, wiatr czy chlorowaną wodę są natychmiastowe — pojawia się uczucie ściągnięcia, a niekiedy drobne zaczerwienienia. Fotostarzenie przebiega intensywniej: wystawienie na promieniowanie słoneczne przyspiesza powstawanie zmarszczek i przebarwień. Rozszerzone naczynka krwionośne tworzą się łatwiej niż przy innych typach cery, co dodatkowo pogłębia wrażenie delikatności i wrażliwości skóry.

Cera mieszana

W obrębie jednej twarzy współistnieją dwie strefy o odmiennych właściwościach: okolice czoła, nosa i brody wykazują cechy skóry tłustej (połysk, rozszerzone pory, skłonność do zaskórników), natomiast policzki przypominają skórę suchą (szorstkość, skłonność do łuszczenia). Pielęgnacja wymaga podziału na obszary — różne partie twarzy potrzebują innych substancji aktywnych i różnej intensywności nawilżania. Ten typ skóry często reaguje nieprzewidywalnie na zmiany hormonalne, dietetyczne czy klimatyczne, co dodatkowo komplikuje dobór kosmetyków.

Cera normalna

Stanowi punkt odniesienia w dermatologii kosmetycznej, lecz u dorosłych występuje sporadycznie. Skóra jest gładka, elastyczna, odpowiednio nawilżona, bez rozszerzonych porów, zaskórników ani przedwczesnych oznak starzenia. Naczynia krwionośne nie są widoczne, a reakcje na czynniki zewnętrzne są minimalne. Ten typ cery obserwuje się głównie u małych dzieci, zanim mechanizmy regulacyjne skóry zaczną ulegać modyfikacjom pod wpływem hormonów i środowiska.

Problemy skórowe wykraczające poza podstawowy podział

Niezależnie od biologicznego typu skóra może manifestować dodatkowe zaburzenia, wynikające najczęściej z niewłaściwej pielęgnacji lub czynników środowiskowych. Identyfikacja tych problemów pozwala na precyzyjniejsze dobranie rutyny kosmetycznej i korektę nawyków, które zaburzają naturalną barierę ochronną naskórka.

Skóra wrażliwa

Typowe objawy to pieczenie, swędzenie i uczucie dyskomfortu pojawiające się po zmyciu twarzy lub zastosowaniu określonych preparatów. Szczególnie źle znosi kontakt z chlorem, przegrzane pomieszczenia w sezonie grzewczym, a także ekspozycję na promieniowanie UV lub światło sztuczne w solarium. Stan skóry pogarsza dieta bogata w substancje prozapalne, niewłaściwie dobrane detergenty czy zbyt częste wykonywanie zabiegów złuszczających. Nawet niewielkie zmiany temperatury otoczenia mogą wywoływać zaczerwienienia i podrażnienia.

Skóra odwodniona

Mylona z suchą, ale mechanizm jest odmienny: nie chodzi o zaburzoną produkcję lipidów, lecz o nadmierną utratę wody z naskórka. Przyczyną bywa stosowanie kosmetyków zawierających alkohol, nadużywanie peelingów mechanicznych lub kwasowych, nieodpowiednia ochrona przed UV, a także przyjmowanie niektórych leków (np. diuretyków, retinoidów). Skóra wydaje się napięta, matowa, mogą pojawiać się drobne linie odwodnienia, które znikają po zastosowaniu właściwych substancji hydrofilowych.

Skóra naczynkowa

Rozszerzone naczynia krwionośne tworzą widoczne czerwone „pajączki”, najczęściej na policzkach, skrzydełkach nosa i brodzie. Skłonność do rumienia może być dziedziczna lub nabyta — nasila się pod wpływem temperatury, ostrych przypraw, alkoholu czy stresu. Niejednokrotnie współwystępuje z cerą wrażliwą, co wymaga stosowania preparatów redukujących reaktywność naczyń i wzmacniających ścianki włosowatych.

Rozpoznanie typu cery w warunkach domowych

Proste testy pozwalają określić typ skóry bez konieczności wizyty u dermatologa. Podstawowa metoda polega na umyciu twarzy delikatnym, beztłuszczowym środkiem, a następnie odczekaniu godziny bez aplikowania żadnych kosmetyków. Po tym czasie można przyłożyć do poszczególnych partii twarzy bibułkę kosmetyczną lub cienką chusteczkę papierową i sprawdzić, czy na jej powierzchni pojawia się tłusty ślad.

• Obecność tłuszczu tylko w strefie T (czoło, nos, broda) wskazuje na cerę mieszaną.
• Brak śladu połączony z uczuciem ściągnięcia i widocznymi zaczerwienieniami sugeruje skórę wrażliwą.
• Łuszczenie się naskórka, zwłaszcza na policzkach, potwierdza obecność cery suchej.
• Gdy tłusty odcisk pojawia się na całej powierzchni bibułki, mamy do czynienia ze skórą tłustą.

Warto powtarzać test okresowo, ponieważ typ cery ulega zmianom w zależności od pory roku, diety, stosowanych kosmetyków czy fazy cyklu menstruacyjnego. Regularna weryfikacja pozwala na bieżąco modyfikować strategię pielęgnacyjną.

Pielęgnacja dostosowana do charakteru skóry

Cera normalna

Wymaga minimalnej interwencji — wystarczają preparaty o łagodnym składzie, zbliżone do tych przeznaczonych dla skóry dziecięcej. Podstawą jest codzienna aplikacja kremu nawilżającego z filtrem UV (SPF 30 lub wyższym), niezależnie od pory roku. Unikać należy eksperymentowania z silnie aktywnymi substancjami, które mogą zachwiać naturalną równowagę hydrolipidową.

Cera sucha

Niezbędne są emulsje i kremy dostarczające wody oraz zapobiegające jej utracie — warto wybierać formuły zawierające ceramidy, kwas hialuronowy czy masło shea. Ochrona przed słońcem jest bezwzględnie konieczna, podobnie jak ograniczenie ekspozycji na wiatr i mróz. Peelingi gruboziarniste mogą dodatkowo uszkadzać cienki naskórek, dlatego lepiej sięgać po delikatne enzymatyczne alternatywy lub kwasy w niskim stężeniu.

Cera tłusta

Wymaga regularnego oczyszczania, kontrolowanego złuszczania i właściwego nawilżania — mimo pozorów również ten typ skóry potrzebuje wody. Kosmetyki z wysoką zawartością alkoholu lub ciężkich olejów mogą nasilać problem — lepsze są preparaty na bazie kwasów salicylowego lub glikolowego oraz substancji matujących (np. kaolin, cynk). Peeling mechaniczny stosować można częściej niż w przypadku skóry suchej, ale bez przesady, by nie wywołać efektu odwrotnego — nadmiernej produkcji sebum w odpowiedzi na usunięcie naturalnej warstwy ochronnej.

Cera mieszana

Podział na strefy oznacza konieczność posiadania dwóch typów kosmetyków: lekkiego, matującego żelu lub fluidu na strefę T oraz bogatszego, nawilżającego kremu na policzki. Alternatywą jest stosowanie preparatów wielofunkcyjnych z technologią inteligentnego uwalniania składników — takie formuły dostosowują intensywność działania do lokalnych potrzeb skóry. Złuszczanie należy prowadzić ostrożnie, koncentrując się na obszarach tłustych, a unikając przecierania delikatnych partii.

Cera wrażliwa

Lepiej ograniczyć lub całkowicie wykluczyć peelingi mechaniczne oraz preparaty z perfumami, alkoholem czy substancjami silnie aktywnymi. Podstawą jest łagodne oczyszczanie (np. mleczka lub olejki hydrofobowe), a następnie aplikacja kosmetyków z komponentami kojącymi — ekstrakt z nagietka, pantenol, alantoinę czy niacynamid. Produkty z minimalnym składem (tzw. clean beauty) często sprawdzają się lepiej niż wieloskładnikowe formuły, które zwiększają ryzyko reakcji alergicznych.

Latem nie jest zbyt łatwo skomponować strój do pracy. Wysokie temperatury zachęcają do tego, by zakładać na siebie coraz mniej. Niestety nie zawsze jest to możliwe. Do biura nie wypada przyjść w zbyt kusych ubraniach. Podpowiadamy, jak ubierać się do pracy latem.

• Jakie buty do pracy w upalne dni?
• Czy należy założyć rajstopy latem?
• Jaka sukienka latem do pracy?
• Jaka spódnica do pracy w upały?
• Jaką bluzkę latem założyć do pracy?
• Spodnie do pracy w lecie

Jakie buty do pracy w upalne dni?

Zaczniemy od podstaw, czyli butów. Wiadomo, że najchętniej w upały zakładamy klapki. Wiele osób twierdzi, że do biura nie wypada przyjść w odkrytych butach. Oczywiście wiele zależy od tego, jaki panuje dress code. O ile w niektórych firmach nie ma takiej możliwości, o tyle w innych panuje dowolność. Zakłada się, że nie powinno się mieć odkrytych palców – zwłaszcza w sytuacji, gdy przyjmuje się klientów czy udaje się na spotkania z kontrahentami. Jednak czółenka peep toe, jeśli ma się zadbane stopy, jak najbardziej powinny być w porządku. To samo tyczy się butów z odkrytą piętą.

Prawda jest jednak taka, że im mniej widoczne są stopy, tym lepiej – warto więc postawić na mokasyny lub baleriny. Tak pewniej. Jeśli jednak decydujesz się na odkryte buty, koniecznie zadbaj o pedicure, szczególnie gdy będziesz reprezentować firmę na zewnątrz. Nadwerężone paznokcie czy zrogowaciała skóra nie prezentują się profesjonalnie – niezależnie od tego, jak doskonale dobrany jest reszta stroju.

Czy należy założyć rajstopy latem?

Wiele pań, które zakładają sukienki lub spódnice, zastanawia się, czy muszą również ubrać rajstopy. Latem jest to dość kłopotliwe. Niestety prawda jest taka, że czym bardziej formalny ubiór, tym mniej wypada iść w gołych nogach. Na szczęście w sklepach są bardzo cienkie rajstopy – wiele osób poleca nawet zakładanie specjalnych BB, które dodatkowo kryją mankamenty nóg, jak np. pajączki.

Alternatywą są nylonowe rajstopy o gramaturze 5–8 DEN. Praktycznie niewidoczne na nodze, nie powodują przegrzania nawet w największe upały. W biurach o luźniejszym dress code można zrezygnować z rajstop, pod warunkiem że skóra jest dobrze nawilżona i ma równy koloryt. Warto zastosować lekki samoopalacz lub balsam z delikatnym połyskiem – dzięki temu nogi wyglądają zadbaniej, nawet bez warstwy rajstop.

Jaka sukienka latem do pracy?

Przede wszystkim warto pamiętać, że praca to nie plaża. Właśnie dlatego trzeba poszukać kompromisu pomiędzy elegancją a przewiewnością. Sukienki mini, na ramiączkach, odsłaniające plecy i dekolt się nie sprawdzą – nawet w biurze, w którym nie panuje ścisły dress code. Są mało praktyczne, sprawiają, że gołym ciałem dotyka się foteli, trzeba pilnować się, by nie pokazać zbyt dużo.

Zdecydowanie lepiej jest postawić na sukienkę koszulową, zwaną szmizjerką, lub inną – nawet maxi. Doskonale sprawdzą się modele do kolan lub do łydek z wykończeniem w formie luźniejszych fasonów, które nie uciskają sylwetki. Ważne, by były wykonane z naturalnych, przewiewnych materiałów – lnu, wiskoza, cienkiej bawełny. Takie zapewniają komfort w upał, a nie eksponują ciała. Dobrze skrojona sukienka o prostym kroju i ze skromnym dekoltem może być równie stylowa jak marynarka ze spodniami, a jednocześnie dużo chłodniejsza.

Jaka spódnica do pracy w upały?

A na jakie spódnice postawić? Jakie sprawdzą się latem? Zdecydowanie nie powinno się zakładać miniówek. Spódnica powinna sięgać do kolana lub tuż powyżej – maksymalnie do połowy uda. Najlepiej usiąść w spódniczce w domu. Jeśli podciągnie się, będzie się dotykać gołym ciałem siedziska – wówczas lepiej zostawić ją w szafie.

Jest jeszcze jedna zasada, o której warto pamiętać – im krótsza spódnica, tym niższy obcas. Minimalizuje to wrażenie zbytniej swobody w wyglądzie, co w środowisku korporacyjnym ma znaczenie. Świetnie sprawdzą się spódnice ołówkowe, trapezowe lub plisowane – o ile wykonane są z przewiewnych, nieprześwitujących materiałów. Unikaj materiałów typu lateks czy tkaniny z dużą zawartością poliestru – w upał stają się one niemal nie do zniesienia.

Jaką bluzkę latem założyć do pracy?

A jaka bluzka do spódnicy lub spodni będzie najlepsza? Z pewnością odrzucić należy prześwitujące. Oczywiście mogą być z lekkich, transparentnych materiałów, ale nie powinny pokazywać zbyt wiele. Czy odkryte ramiona są w porządku? W bardzo formalnych sytuacjach – są niedopuszczalne. Oczywiście można mieć zawsze w „pogotowiu” marynarkę lub kardigan, ale zdecydowanie lepszy jest krótki rękaw, ¾ lub długi.

Idealne do biura są koszule z wysokiej jakości bawełny – oddychające, miękkie w dotyku i stosunkowo łatwe w prasowaniu. Dobrze wybrać odpowiednie bluzki do biura, które nie tylko będą eleganckie, ale również funkcjonalne przez cały dzień. Warto zwrócić uwagę na luźniejsze kroje w okolicach pach i ramion – dzięki temu skóra lepiej oddycha, a ewentualne plamy od potu są mniej widoczne. Pamiętaj też o kolorystyce: jasne odcienie odbijają światło i ciepło, ciemne je pochłaniają.

Spodnie do pracy w lecie

A spodnie? W przypadku nich wiadomo, że liczy się nie tyle długość, co materiał, z jakiego są wykonane. Zdecydowanie lepiej sprawdzą się wizytowe niż dżinsowe. Poza tym w tych drugich jest za ciepło. Trzeba tylko uważać, by nie wybrać takich, które mocno się gniotą.

Najlepsze materiały na letnie spodnie to len, bawełna o luźniejszym splocie czy lekka wełna tropikalna. Lniane spodnie są naturalnie przewiewne i higroskopijne – szybko odprowadzają wilgoć. Mimo że gniotą się, ich wystudiowana „niedoskonałość” jest dziś zupełnie akceptowalna w większości biur. Unikaj ściąganych cygaretek i mocno dopasowanych fasonu – w gorące dni stają się duszące. Lepiej sprawdzą się spodnie o prostym, klasycznym kroju lub palazzio, które zapewniają swobodę ruchów i lepszą cyrkulację powietrza wokół nóg.